Jos van der Lans Weblog

weblog

JOS VAN DER LANS - WEBLOG

Via dit weblog wil ik u op de hoogte houden van columns die ik schrijf, van gebeurtenissen waar ik bij ben geweest, van zaken die mij opvallen, van meningen die in mij opwellen, of van andere persoonlijke wetenswaardigheden. Het kan van alles wat zijn en het is ook sterk afhankelijk van hoe druk ik het heb. Reageert u vooral, ik zorg ervoor dat het geplaatst wordt, mits het natuurlijk wel ergens op slaat.

Een waarschuwing: in de loop der jaren kunnen links gewijzigd zijn waardoor ze niet allemaal meer werken. Dat geldt ook voor teksten van artikelen die u via het weblog via een link van deze website zou kunnen halen. Wegens een conversie van word-documenten naar pdf-documenten werken dergelijke interne links in weblogberichten voor mei 2009 niet meer perfect. In dat geval kunt u de artikelen beter ophalen via de knoppen 'journalist/publicist' --> 'artikelen' of anders via de speciale knoppen van het betreffende tijdschrift waarin het werd geschreven.

Als u wilt reageren kunt u mij een e-mail sturen via info@josvdlans.nl

Kies een periode:

januari 2009

jan 24	David en Arno Ik geef het toe. Soms is me even ontschoten waarom ik ook al weer GroenLinks-lid ben. Mijn hoofd is dan met heel andere dingen bezig en Femke Halsema is al een paar dagen niet op de televisie te bewonderen. Dat zijn – niet onplezierige – periodes van politieke onbenulligheid. Maar zo’n fase wordt altijd weer verstoord door een gebeurtenis waardoor ik me ineens realiseer: O ja, daarom ben ik lid. Even na de jaarwisseling overkwam me dat toen ik vernam van het digitale burgerintiatief van twee GroenLinks-raadsleden, David Rietveld en Arno Bonte, waarmee zij proberen de te bereiken dat de Tweede Kamer gaat debatteren over een verbod op vuurwerk. Hun motto is: ‘ Meer plezier met minder vuurwerk ’. Beide heren braken met hun actie alle records, nog nooit waren er zo snel zoveel (digitale) handtekeningen verzameld om een burgerinitiatief te ondersteunen. Geweldig. Echt een actie waaraan geen normaal mens zou beginnen. Vuurwerk afsteken bij de jaarwisseling is zo ongeveer nog ouder dan de uitvinding van lucifers, dus – al zeker in deze populistische tijden – is het ten ene malen uitgesloten dat er ook maar één politieke partij te vinden is die daar zijn vingers aan wil branden. Ook onze partijvoorgangers waren not amused door deze actie. Desgevraagd zullen ze zeker zeggen dat excessen bestreden moeten worden, maar aan een verbod willen ze niet eens denken. Niet realistisch. Dat wisten David en Arno natuurlijk heel goed. Maar daar hadden ze totaal geen boodschap aan. Want voor vuurwerk is werkelijk geen zinnig argument te geven, het is verspilling, er vallen slachtoffers, het is slecht voor het milieu en goed voor de Chinese maffia, het is pure verkwisting. Wie durft het te ontkennen? Toch zijn er bij geen enkele andere politieke partij mensen te vinden die met dit standpunt de boer op gaan en ook nog eens veertigduizend mensen weten te moniliseren. Alleen bij GroenLinks vind je dergelijke Don Quichotten. Ik weet het, er zijn partijgenoten die zich er groen en geel aan ergeren, maar voor mij raakt het de essentie van GroenLinks. Tegen de stroom in, idealisme als vuurwerk. Twee sterretjes, kortom, voor David en Arno. Ik weet weer waarom ik lid ben. Deze column verschijnt volgende week in het GroenLinks Magazine, nr.1/2009.
jan 20	Individueel en collectief Afgelopen maandag was de nieuwjaarsreceptie van de NVMW. Het inhoudelijke deel betrof een lezing van Jos van der Lans over de wederopstanding van professionals. In deze lezing benadrukte hij dat het klimaat onder de Wmo volop kansen biedt om professionaliteit weer op de agenda te zetten. Daar horen werkvormen bij als outreachende hulpverlening, eigenkracht centrales, huisbezoek, bemoeizorg en vroegtijdig ingrijpen. Maatschappelijk werkers zouden in deze opvatting veel minder tijd in op kantoor door moeten brengen en veel vaker ‘op pad’ moeten zijn. De leefwereld als spreekkamer noemt Van der Lans dat. Ik deel deze opvatting. Toch moet de andere kant ook niet vergeten worden. Gespreksinterventies vanuit de spreekkamer van de maatschappelijk werker. Relatiegesprekken, gesprekken over (gebrek aan) assertiviteit, communiceren en het verwerken van ongenoegens. Eén gevaar van de Wmo, met zijn nadruk op zelfredzaamheid en participatie, is dat lichte problemen buiten de boot vallen: lost u het maar op met uw gezin, vrienden, buren, buurt en vrijwilligers in de wijk. Als het echt niet werkt dan zien we u wel terug. Of, en dat is vanuit financieel oogpunt voor de gemeente nog wat gunstiger: gaat u maar naar de huisarts en/of eerstelijns psycholoog. Dat wordt immers vanuit de basisverzekering betaald. Het gevaar bestaat dat depressieve gevoelens veroorzaakt door een combinatie van opvoedings- en arbeidsproblemen vertaald worden in een cursus ‘in de put, uit de put’ of een anti-depressiva in plaats van in opvoedingsondersteuning of een goed gesprek op het werk. Zo is de eerstelijns GGZ niet bedoeld. Die is nadrukkelijk óók van het maatschappelijk werk en dat moeten we zo zien te houden. Verbinden moet wel. Individuele hulp- en dienstverlening verbinden met collectieve interventies gericht op leefbaarheid en netwerkopbouw. Meer samenwerking op het snijvlak van collectief en individueel, van welzijn en zorg, materieel en immaterieel. Van oudsher immers de kracht van het maatschappelijk werk. Kijk de canon er maar op na (website van de canon noemen). Margot Scholte Deze column verscheen in Maatwerk, het tijdschrift voor maatschappelijk werkers.
jan 19	ONTREGELEN op longlist voor Managementboek 2009 Tot mijn niet geringe verbazing is *Ontregelen* op de longlist terecht gekomen van het Managementboek van het jaar 2009. Tezamen met 60 andere titels. Ik had geen idee dat de prijs bestond, en het boek gaat eigenlijk vooral over professionals, maar toch...elke nominatie is een eer. Helaas maakt het emailtje dat ik daarover vandaag ontving in de volgende zin meteen een einde aan elke illusie, want tot de shortlist heeft 'Ontregelen' het dus niet mogen schoppen. Maar goed, er is wel eens eerder een boek van mijn hand voor een prijs genomineerd, maar voor zover ik me kan herinneren had ik nog nooit op een longlist vertoeft. Ook al duurde het dus niet langer dan één regel, het is onmiskenbaar een grote eer. Toch? Hieronder de tekst van het emailbericht. Geachte auteur, Gefeliciteerd, uw boek staat in de longlist van Managementboek van het Jaar 2009! Helaas heeft uw boek de shortlist niet gehaald. De volledige longlist en shortlist vindt u op de website www.managementboekengala.nl. Ook staat de longlist in de zojuist verschenen Manager & Literatuur. De uitreiking van Managementboek van het Jaar vindt plaats op 10 maart in De Rode Hoed te Amsterdam. Deze prijs is een initiatief van managementboek.nl. Met vriendelijke groet, Nienke van Oeveren Redacteur Managementboek.nl
jan 14	Koning Burger begint aan vierde druk!!!! Je zou het bijna vergeten, maar mijn boek Koning Burger is er ook nog steeds, en blijkt in een rustig tempo verkocht te worden. Zelfs in die mate dat uitgeverij Augustus besloten heeft tot een vierde druk, zodat het nog gewoon leverbaar blijft. En dat is niet zo slecht, want met alle geweld tegen hulpverleners, agressie tegen verkeersregelaars of woede-uitvallen tegen agenten kan het boekje absoluut geen kwaad. Gisteren opende Het Parool met een reportage over een creche die met eieren worden bekogeld omdat buren vinden dat de geluidsoverlast van spelende kinderen te groot is. Eén van de omwonenden heeft zelfs een megafoon aangeschaft om er door heen te toeteren als de kinderen ‘Jan Luiten in een ton’ zingen. Nee, aan actualiteit heeft Koning Burger dus nog niets ingeboet. Helaas.
jan 11	Schaatsen, wie deed het niet? Eigenlijk had ik griep, zaterdag en zondag kon ik – terwijl heel Nederland schaatste - niet anders dan er aan toegeven. Maar vrijdag ben ik mij met mijn laatste krachten langs een van de meest beroemde plekken van Nederland geschaatst. De molens bij Kinderdijk. Ik voelde mij beroerd, maar het was geweldig.
jan 9	S T E M O P P E E T E R S Ik heb weinig met poëzie, met maar een paar uitzonderingen. Eén daarvan is: HAGAR PEETERS. Toevallig ook nog eens de dochter van mijn schrijfcollega Herman Vuijsje, met wie ik veel samenwerk. Van hem ontving ik de volgende oproep, waar ik onmiddellijk gehoor aan heb gegeven en ik raad u aan hetzelfde te doen. Eindelijk een dichteres des vaderlands die een beetje jong is en van niveau. Stemmen dus. S T E M O P P E E T E R S E R I S N I E T S B E T E R S BAH bah bah.... wat zijn al die tv-verkliezingen toch irritant!!! GETVER de getverrrr... wie is de beste Nederlander, de mol of de meest onbeschofte gouden kooibewoner? En daar dan op moeten stemmen. Ordinair!!! Maar HEE, WACHT EVEN, we gaan hier niet principieel over doen. Ieder principe leidt tot de duivel. Vandaag gaan we onze afkeer overwinnen voor de goede zaak en gaan we eens een keer meedoen met de gezonde Hollandse tv-kijker. Waarom? It's the POETRY, sukkel! Gedichten zijn een baken van beschaving en menselijkheid in een zee van anonimiteit, botheid, tv-verwildering en goudenkooistemmingmakerij. Dat is de boodschap waarmee HAGAR PEETERS zich presenteert als DICHTER DES VADERLANDS. Klik meteen even door naar www.dichterdesvaderlands.nl en stem op Hagar. Vergeet niet uw stem te motiveren, want dan telt uw stem dubbel. Anything goes, dus ook: ''Wat een prutsrijmelaar vind ik die Hagar, misschien leert ze het een beetje als ze eenmnaal Dichter des Vaderlands is." Maakt niks uit, motivatie is motivatie. Vergeet vervolgens niet het na stemming toegezonden emailtje te beantwoorden en uw stem te bevestigen.
jan 8	Stand.café: jeugdzorg en koopzondag Gisteren volbracht ik als stamgast mijn maandelijkse bezoek aan het radioprogramma stand.café (dagelijks op radio 1, 18.30 - 19.00 uur). U kunt hier de uitzending nog eens besluitsteren. Zie: http://standcafe.ncrv.nl/ De twee onderwerpen waren een onderzoek onder jeugdzorg-medewerkers en de koopzondag, waar in Den Haag allerlei plannen over zijn (ondermeer een initiatiefwetsvoorstel van de SP en de SGP om de koopzondag af te schaffen). Wie meer wil weten over het onderzoek onder jeugdzorgprofessionals kan terecht op: www.netwerk.tv.
jan 4	20.000 dagen oud!!!! Ik was vandaag 20.000 dagen oud. Dat leek mij onwaarschijnlijk oud, dus ik geloofde het niet toen mijn partner mij van deze mijlpaal op de hoogte stelde. Maar wat globaal narekenwerk leerde mij dat het waarschijnlijk wel klopt. Echte zekerheid kreeg ik pas toen ik de website www.onlineconversion.com er op nasloeg, alleen was mijn 20.000 geboorteverjaardagsdag wel gisteren en niet vandaag. Klein rekenfoutje, van een vriend van mijn partner, die haar op het spoor van mijn mijlpaal had gebracht, maar zich klaarblijkelijk een dag had verrekend. Er zijn mensen die dit soort hoogtepunten vieren, heb ik inmiddels begrepen. Bij mij wekt het vooral een telwoede op. Hoeveel kilometers zou ik gefietst hebben in die 20.000 dagen? (Toch snel zo’n 8 kilometer per dag gemiddeld, plus een paar fietsvanties, minus mijn bayjaren, maakt toch al zo’n 150.000 km, oftewel drie keer de aarde rond.) Of hoeveel flessen wijn heb ik gedronken? (Van deze calculatie heb ik maar afgezien). Hoeveel letters op het toetsenbord ingeslagen? (8.345.789.786.543, maar ik kan er een paar naastzitten.) Ik ben namelijk nogal van de statistieken. Dus zo’n feestelijke mededeling brengt bij mij een calculatie-obsessie op gang. Alles krijgt iets kwantitatiefs. Als ik dadelijk mijn tanden poets, denk ik: hoe vaak zou ik nu al mijn tanden gepoetst hebben? Of hoeveel keer van die 20.000 dagen eigenlijk niet? Als ik morgenochtend de Volkskrant opensla, denk ik hoe vaak heb ik deze krant nu al ’s ochtend opengeslagen? Als ik naar de WC ga, denk ik: hoe vaak…. Dat houdt niet op. Dus mocht ik u een deze dagen tegenkomen en ik u een ‘gelukkig en voorspoedig nieuwjaar’ toewensen, dan moet u weten dat ik dat in mijn leven al 458.765 keer eerder gedaan heb. En al die keren even gemeend.
jan 2	Meer dan 50.000 bezoekers in 2008 Daar zijn ze weer: de kijkcijfers van deze site van 2008. Zoals er ergens in het verre oosten van het land altijd een heel dorp zich in het zweet werkt om bij de minste of geringste vorst de eerste natuurijswedstrijd te organiseren, zo volgt hier – traditiegetrouw - het eerste jaarverslag van Nederland. Met excuses voor de vertraging, maar dat komt omdat er vandaag en gisteren uiteraard wel geschaatst moest worden. De totale bezoekersteller (sinds oktober 2004) stond op 31 december stil op 144.032, waarvan ongeveer 100.000 de site in de laatste twee jaar bezochten. In 2008 kwamen er 51.653 bezoekers bij. Dat is ruim 4000 meer dan 2007 toen er 47.000 bezoekers geteld werden. Toch is de verwachting die ik vorig jaar formuleerde niet uitgekomen. Omdat vanaf het begin in 2005 elk jaar het aantal bezoekers met forse sprongen groeide, voorspelde ik dat het aantal bezoekers in 2008 wel boven de 75.000 zou uitstijgen. Ik ging er toen vanuit dat er zoiets bestaat als een autonome internet-bezoekers-groei: hoe langer je op het net staat, hoe meer bezoekers op een of andere manier (google, links, verwijzingen) op je site belanden. Die wet klopt voor de eerste jaren, maar daarna volgt er kennelijk toch een soort verzadiging. De groei stabiliseert. Dat is wat er dit jaar is gebeurd. Met de site zoals die op dat moment functioneert, is een soort bezoekersoptimum in zicht gekomen. Dat ligt vermoedelijk zo tussen de 50.000 en 55.000 per jaar. Die constatering laat zich aflezen aan het feit dat het aantal unieke bezoekers (per maand worden de dubbelbezoekers dan niet meegeteld) dit jaar licht is gedaald: van 35.871 in 2007 naar 34.320 in 2008. Omdat het totaal aantal bezoekers wel stijgt, is de conclusie dat er meer mensen zijn die vaker een kijkje komen nemen. En er komen dus iets minder ‘snelle’ passanten. Met andere woorden: er ontstaat een soort vaste bezoekersgroep, die niet precies in omvang is te schatten (de telling begint immers elke maand opnieuw), maar die toch op zijn minst uit enige honderden mensen bestaat. Een indicatie van de omvang van deze groep kan worden ontleend aan de bezoekduur. Hoe lang blijven de bezoekers hangen? In de maand december was ruim driekwart van de bezoekers binnen 30 seconden al weer verdwenen. Zo’n 15 procent (600 mensen) blijft echter langer dan vijf minuten hangen, 6 procent (240 mensen) zelfs langer dan een uur. Het is aannemelijk dat de vaste groep bij deze bezoekers hoort, dat zijn er dus toch zo’n vier á vijfhonderd. Ik vind dat een enorm aantal. Het gemiddeld aantal bezoekers per dag is in 2008 stabiel boven de honderd uitgekomen. Het schommelt tussen de 125 en 150 met duidelijke pieken richting 200 of meer. Niet altijd is de oorzaak van de pieken te achterhalen, maar vaak zijn deze het gevolg van een mediaoptreden of een lezing ergens in het land. De absolute topdag in 2008 was op 15 juli, een paar dagen nadat op de televisie een herhaling werd uitgezonden van een interview met mij in het programma VPRO-boeken. In een paar dagen schiet het bezoek dan door naar bijna 600 bezoekers per dag. In de week die daarop volgt zakt dat langzaam tot aan het einde van de maand de vakantie echt aanbreekt en het bezoek onder het gemiddelde duikt. Zie de grafiek hieronder. In totaal kan je zeggen dat er zo’n 2500 mensen extra in de maand juli mijn site bezocht hebben. Dat is niet gering, lijkt me. Want die mensen moesten echt op zoek naar mijn site, want de uitzending vermeldde het adres niet. Overigens moet er bij vermeld worden dat de eerste uitzending, eind maart in het geheel geen piek te zien heeft gegeven. Sterker, die dag staat in de boeken zelfs met de laagste score van het jaar: volgens de statistieken van de site zouden er de dag van de televisie-uitzending slechts twee bezoekers zijn geweest. Dat kan dus niet kloppen; de provider heeft de fout echter nooit kunnen achterhalen. Per maand varieert het aantal bezoekers tussen de 3000 en 5000, juli was dus vanwege de uitzending van VPRO-boeken een uitschieter. De maanden juni en november zijn – en dat is al meerdere jaren zo – de drukste maanden. Dat zijn overigens ook de maanden dat ik voor de meeste lezingen word gevraagd, dus het is niet onaannemelijk dat daar een verband tussen bestaat. De conclusie is dat de site nog steeds volledig aan zijn doelstellingen voldoet. Toen ik er mee begon had ik meerdere doelen. In de eerste plaats wilde ik mijn werk en professionele bezigheden aan een groter publiek bekendmaken; in de tweede plaats wilde ik mijn werk aanbieden in een publiek archief, opdat er zoveel mogelijk mensen kennis van kunnen nemen en daar desgewenst ook gebruik van kunnen maken in hun werk, in hun studie of anderszins. Als er dan zo’n vijftigduizend bezoekers langskomen, dan mag je meer dan tevreden zijn. Niet in de laatste plaats omdat dit jaar een andere oorspronkelijke functie, het transparant maken van mijn werkzaamheden als senator, is komen te vervallen, ik ben immers geen senator meer. Kortom, www.josvdlans.nl is een prima visitekaartje. Voor eerdere kijkcijfersjaarverslagen (2005, 2006 en 2007) klik op de site-info-knop boven aan deze pagina.
jan 1	De crisis volgens Job Cohen Ik was vanavond bij de jaarlijkse Nieuwjaarsbijeenkomst van de gemeente Amsterdam, alwaar burgemeester Job Cohen zijn tradiotionele nieuwjaarsspeech te berde bracht. Hij begon met een verhaal, waarin hij in drie alinea's de essentie van de huidige kredietcrisis uit de doeken doet. Dat mag ik u niet onthouden: Laat ik beginnen met een klein verhaaltje. Op een dag verscheen er een man in een dorp. Hij wilde eikels kopen en was bereid daar één euro per stuk voor betalen. Omdat er veel eikenbomen in het dorp stonden, begonnen de dorpsgenoten snel eikels te verzamelen. De man kocht ze een week later allemaal voor een euro per stuk. En hij zei dat hij een week later zou terugkomen en dan vijf euro per stuk zou betalen.Opnieuw begonnen de dorpsgenoten eikels te verzamelen, alhoewel er veel minder over waren. De man verscheen een week later, betaalde de beloofde vijf euro per stuk en verklaarde een week later opnieuw te verschijnen en dan twintig euro per stuk te betalen. Bij het dorp was geen eikel meer te vinden, maar toevalligerwijs kwam er net op dat moment een andere man met een grote zak eikels naar het dorp. De dorpsbewoners kochten de hele zak voor €15 per eikel. U begrijpt het al: de eerste man kwam niet meer opdagen. De dorpsbewoners waren hun geld kwijt, en het enige dat overbleef was een grote hoeveelheid eikels.