Waar was Femke Halsema toen Paul Rosenmöller als voorzitter van de Nationale Adviescommissie Tegen Overgewicht en Voor Bewegen zijn voorstellen presenteerde tegen de vet- en snoepzucht van het Nederlandse volk? Want Rosenmöller ging ver, erg ver. Als een ware kruisridder trok de voormalige GroenLinks-leider ten strijde tegen de wellustige reclames die kinderen elke dag weer op het totaal verkeerde snoeppad zouden brengen. Weg ermee, aldus Rosenmöller. En al die slim opgestelde schrappen in de supermarkt, die zo ingericht zijn dat die arme kinderhandjes er wel in moeten graaien. Verbieden!
Ik zou zeggen: meneer Rosenmöller mogen onze kinderen dat alsjeblieft zelf uit maken?! En mag ik als vader van twee elke dag naar school fietsende kinderen, die er welvarend uitzien, zelf bepalen hoe wij in ons gezin met snoep omgaan?! Daar hebben wij de overheid helemaal niet voor nodig. De staatsbemoeienis begint met snoep, maar eindigt straks met het voorschrift appels of staatssnoepjes te eten. Of een verplichte snoepopvoedingscursus, dan wel een bewegingstoeslag voor minder bedeelden die zich bij een sportvereniging melden. Op zo’n hellend vlak is het einde zoek.
Dat had Femke Halsema moeten zeggen. Weg met die luchtballonnetjes. Ze had Rosenmöller knalhard duidelijk moeten maken dat hij – in plaats van in het algemeen te moraliseren over snoep - beter een grondige analyse had kunnen maken van de relatie tussen snoepen en armoede, want het staat nu eenmaal vast dat hoe rijker je bent hoe gezonder je snoept. Daar kan de overheid wat aan doen, maar niet aan de snoepmoraal, want die laat zich, zoals bekend nauwelijks door een overheid reguleren en dat moet ook niet.
Een maand eerder had Femke het zo goed gedaan toen minister Plasterk een soortgelijke uitglijder maakte over de seksmoraal en beeldvorming van vrouwen. Heel alert stond Femke toen voorop om Plasterk zijn preutsheid onder de neus te wrijven. Bemoei je met zaken waar je over gaat, zei ze en blijf af van de seksuele moraal, die is van de mensen niet van de staat. Daarom had ze toen Rosenmöller met een vergelijkbaar soort calvinisme op de proppen kwam, moeten doorpakken. Dit kabinet gunt de mensen hun pleziertjes niet eens. Maar ja, ze zweeg. Misschien wilde ze het Paul niet al te moeilijk maken. Nu ja, dat pleit dan weer voor haar. Niets menselijks is onze leiders vreemd.