"Dat maakt duidelijk waarom de eerste integratiepolitiek geen resultaat afwierp. Deze baseerde zich immers op een beeld van migrantengeschiedenissen waarin de culturele bedding van de nieuwkomers als vanzelf droog zou vallen. Men voorzag totaal niet dat de moderne communicatietechnologie dat patroon naar de geschiedenisboeken zou verwijzen. Maar het maakt óók duidelijk dat het huidige verplichte inburgeringsoffensief evenzeer een heilloze weg is. Een identiteit verwerf je niet met een papiertje. Dat proces voltrekt zich maar op één plek: het volle leven.
Een integratiepolitiek die zich geen rekenschap geeft van de nieuwe technologische identiteitsproductie is tot mislukken gedoemd. De registers die daarmee toegankelijk worden zijn immers niet meer aftesluiten. Daarom moeten we een integratiepolitiek voeren waarin de eigen culturele en religieuze tradities niet als een last, maar als een rugzak worden gezien. Waarin een omgangsvorm gezocht wordt die uitnodigt in plaats van opsluit. Een beleid dat ruimte creëert voor ontwikkeling met behulp van de eigen identiteit.
Dat is een compleet andere weg dan de weg die we nu volgen.
Maar wel de enige weg.

De weigering van het CDA om in te stemmen met het regeringsvoorstel om deze kabinetsperiode een groot deel van de huren te liberaliseren is niet alleen een pijnlijke politieke nederlaag voor minister Dekker, maar ook voor Aedes. De brancheorganisatie stond immers mede aan de wieg van de Grote Beweging, waar de huurliberalisatie het sluitstuk van vormde. Overal in het land trof je echter leden aan die openlijk twijfelden aan het verband tussen doel en middelen van de Grote Beweging. Zo ontstond de mallotige figuur dat corporaties niet alleen de minister, maar feitelijk ook hun eigen brancheorganisatie bestreden.. Uiteindelijk verlosde het CDA hen uit hun lijden door de angel uit de voorstellen te trekken en de huurliberalisatie aan een volgend kabinet over te laten. Het gevolg is wel dat de corporaties nu met lege handen staan en - ondanks het feit dat veel van hen hun steentje hebben bijgedragen om de plannen te keren – de zwarte piet krijgen toegepseeld. De roep om de financiële duimschroeven aan te draaien en de corporaties te verplichten naar vermogen bij te dragen aan stedelijke vernieuwing en nieuwbouwproductie zal onweerstaanbaar opklinken en niet langer zonder gevolgen blijven. De corporaties komen daardoor precies in die afhankelijke positie te verkeren die de Grote Beweging had moeten voorkomen. Dat mag de brancheorganisatie zichzelf aanrekenen. Na een jaar discussiëren wacht Aedes een paar jaar wonden likken.