Nagekomen reactie van de organisatie

Beste Jos,
Uit de evaluatieverslagen van deelnemers over de studiedag op De Horst over de actualiteit van Inclusief Denken en de reflectieverslagen die studenten daarover maken blijkt een grote waardering voor je inleiding. Deze wordt gekenschetst als helder, concreet, actueel en prikkelend. Eén van de studenten (2e jaar deeltijd) beschreef het ochtendprogramma als volgt:

Het ochtendprogramma

Bij de bekentenis van de sprekers dat ook zij niet allemaal bekend waren met de persoon Feitse Boerwinkel voelde ik een zeker gevoel van opluchting. De manier waarop zij vervolgens met de ideeën van Feitse Boerwinkel “aan de slag gingen” was voor mij met wisselend succes.
De inleiding van Hans Achterhuis vond ik zwaar van toon en moeilijk te volgen. Bij het citeren van verschillende denkers en het bespreken van hun verschillende theorieën raakte ik nog al eens de draad van zijn betoog kwijt. Ik vond het wel mooi dat hij zijn eigen, kritische standpunt uit het verleden zo eerlijk relativeerde en dat hij aangaf met “Inclusief Denken” in discussie te blijven. Het onderwerp houdt hem nog steeds bezig. Bovendien heeft Hans Achterhuis een aantal namen genoemd die mijn nieuwsgierigheid wekte en waarvan ik eigenlijk toch wel meer wil weten van de denkbeelden die daar bij horen.


De inleiding van Jos van der Lans was voor mij precies het tegenovergestelde. Had ik bij de eerste inleiding het gevoel dat het puur om theorie ging, dan kwam nu de praktijk aan de orde. Ondanks dat ook hij refereerde aan andere schrijvers/denkers had ik in zijn betoog regelmatig het gevoel van herkenning, m.n. het zilverkleurige affiche over de “normale” mens. Ik vond zijn “oneliners” erg treffend, waarschijnlijk het verschil tussen de politicus en de filosoof.
Zijn metafoor van de vloedgolf afgezet tegen de waterval van Feitse Boerwinkel gaf een heel helder en concreet beeld. “De massieve achterkant die over de voorkant is heen geraasd.” Je ziet het als het ware voor je. “Waar de boodschap van Boerwinkel tot nu toe is meegesurft, komt die nu voor de zwaarste beproeving: de multiculturele samenleving, openheid is omgezet in ongrijpbaar verzet”, aldus Jos van der Lans.
Zijn uitgesproken vertrouwen in de tegenbeweging die als reactie vanzelf ontstaat, vond ik optimistisch. Het groeiende onbehagen over de versnelling, vergroting en beheersing van de huidige maatschappij, voelt weliswaar niet bemoedigend; maar dat daaruit een gevoel van behoefte aan verandering ontstaat/zal ontstaan klinkt mij logisch in de oren.
De afsluiting waarbij Jos van der Lans een link legde tussen “inclusief Denken”, zijnde relationeel denken- en de praktijk van het Social Work, vond ik wel heel sterk. Hierbij voelde ik mij echt aangesproken als hulpverlener.

Ik vond het leuk om je dit toch even te laten weten.

Hartelijke groeten,

Gerrit Wolfswinkel