Van Wingerden liet graag vrienden en bekenden delen in het welzijn. Zo bombardieerde hij een vriendin van zijn levenspartner tot clustermanager Kinderopvang, zonder dat zij over de vereiste opleiding of ervaring beschikte, gaf hij de dochter van zijn partner een contract voor onbepaalde tijd in Zeeburg, terwijl al het overige personeel voor bepaalde tijd in dienst was, en promoveerder hij een welzijnsmedewerker tot stafmedewerker onder verdubbeling van zijn salaris tot 4250 euro per maand, terwijl de man hetzelfde werk bleef doen.Daarmee maakte hij zich onder het personeel niet populair.

Dertig bobo’s, onder wie toenmalige stadsdeelbestuurders van Zuider-Amstel en Zuidoost, de toenmalige directeur van Forum (die later heeft geprobeerd haar rekening te betalen), directeuren van concurerende welzijnsinstellingen Noord en De Pijp, de directeur van Lovers (rondvaarboten en treinen), de dochter van oud-burgemeester Polak en een afgevaardigde van de huisaccountant van Deloitte & Touche werden uitgebreid gefeteerd in Suriname. De rekening van reisorganisaties aan Alcides van 107.000 euro en 67.000 euro doken pas jaren later op in een geheim mapje van de inmiddels op non-actief gestelde Van Wingerden.

Sommige raadsels heeft Sturkenboom trouwens nooit opgelost. Zoals het ‘dossier Suriname’ dat hij in het najaar van 2003 ontdekte. Er bleek een Stichting Alcides Suriname te bestaan, waar de Raad van Toezicht geen weet van zei te hebben. En al sinds een jaar of vier bleek er geld – tussen de acht ton en een miljoen euro – van Alcides besteed in Suriname. De accountant noch de Raad van Toezicht wist waar dat geld voor heeft gediend.
Er bestond formeel een project waarbij oude toiletpotten en wastafels in containers naar Suriname werdeng etransporteerd, vertelt Sturkenboom. “Maar wat daarover niet in de boeken stond, was dat er Alcides-medewerkers die in Nederland betaald werden met welzijsnsubsides van Stadsdeel Zuidoost, Zuideramstel en NV Werk al enige jaren in Suriname aan het werk bleken te zijn.?

Sinds 1 juni is zijn naam echter weer bij de stichting 'in zicht'. Rozenblad mocht zich vanaf die dag vertegenwoordiger van de stichting in Suriname noemen. Een functie waarin hij, zoals hij zelf zegt, belast is met het 'coordineren en stroomlijnen' van de stroom goederen die vanuit sloopflats in de Bijlmer naar Suriname worden verscheept. Rozenblad: 'Het zijn spullen waaraan enorme behoefte is, vooral in kindertehuizen en in het bejaarden- en opbouwwerk. ' Drie ladingen zijn inmiddels aangekomen. 'Uit de eerste gesloopte flat, Geinwijk. Op dit ogenblik is het vooral sanitair: toiletpotten, wasbakken, toch al een paar honderd stuks. En er komt ook hout- en sluitwerk, als deuren en knoppen.'
Omdat de welzijnsstichting nog andere plannen in Suriname heeft, leek het volgens directeur Albert van Wingerden noodzakelijk ter plekke een bescheiden BZO-vestiging neer te zetten. Zijn oog viel op Rozenblad, die op dat moment op het Surinaamse ministerie van onderwijs enkele informaticaprojecten verzorgde. Tijdens alle politieke strubbelingen daarvoor had hij hem al eens omschreven als een aimabel man met wie het prettig werken was. (…) Zijn 'nieuwe' opdrachtgever BZO bracht onlangs een werkbezoek aan Suriname. Directeur Van Wingerden bezocht onder meer tehuizen, internaten, scholen en weeshuizen, waar zijn organisatie alle spullen helpt in te bouwen. Hij keerde met een nieuwe lijst behoeften terug. Niet alleen zaken als zekeringskasten en sanitair zijn nodig, maar ook leesboekjes voor kinderen, speelgoed, naaimachines, fornuizen, en - bijvoorbeeld - een grasmaaimachine voor een school. Later wil BZO onder meer 'kadertrainingen' en uitwisselingen verzorgen. Maar voorlopig gaat de stroom goederen uit de Bijlmersloop gewoon door. Of alles heel overkomt? Rozenblad: 'Ik verzeker u, onze inpakkers doen goed werk.'

Geachte heer Van der Lans,

Toevalligerwijze kwam ik terecht op uw website bij het zoeken naar informatie over Evan Rozenblad middels Google. In uw berichtgeving over Evan Rozenblad hebt u een belangrijk feit niet vermeld namelijk dat Evan Rozenblad op de de PvdA-lijst stond voor de Tweede Kamer terwijl hij geen Nederlander was. Op de dag dat de Tweede Kamerleden werden beeidigd ontbrak Evan Rozenblad. In de media verkondigde hij dat hij pas later zou worden beedigd omdat hij wachtte op zijn vader die voor de gelegenheid uit Suriname kwam aanreizen. In werkelijkheid werd hij niet beedigd omdat hij geen bewijs van Nederlanderschap kon overleggen aan het hoofd van de griffie van de Tweede Kamer met wie ondergetekende enkele maanden daarvoor kontakt had gehad om te informeren of er ook een antecedentenonderzoek wordt gedaan naar de gekozen tweede kamerleden alvorens ze worden beedigd. Dit bleek niet het geval te zijn. De toenmalige PvdA staatssecretaris van justitie, Aad Kosto, heeft er vervolgens voor gezorgd dat Evan Rozenblad op een achternamiddag het Nederlanderschap verkreeg. Enkele dagen na de beediging van de andere kamerleden werd ook Evan Rozenblad beedigd. De PvdA wist dat Evan Rozenblad over zijn curriculum vitae had gelogen en tussen 1992 en 1994 geen aanwijsbare bron van inkomen had, nadat hij zijn baan als bibliotheekmedewerker bij de Universiteit van Utrecht had opgezegd. (Evan Rozenblad had een bibliothecaire opleiding gevolgd en kon zich informatiedeskundige noemen. Hij was echter geen informaticadeskundige met een opleiding op het gebied van computerprogrammering en informatica.) Vreemd is ook dat hij zijn baan als bibliotheekmedewerker opzei omdat hij voor de PvdA lid zou worden van de Tweede Kamer. Dat roept de vraag op waarom hij er, tussen 1992 en 1994, niet voor heeft gezorgd dat hij het Nederlanderschap verkreeg. Pas toen er over de onjuistheden in het curriculum vitae van de heer Rozenblad persberichten verschenen besloot de PvdA haar handen van Evan Rozenblad af te trekken. De PvdA was waarschijnlijk doodsbang dat uit zou lekken dat de heer Rozenblad op de lijst van de PvdA stond terwijl hij geen Nederlander was.
Vermeldenswaard is ook dat de vriendin die mij hielp bij het doen van telefonische naspeuringen over het curriculum vitae van Rozenblad op een gegeven moment door Evan Rozenblad werd opgebeld en op hoge toon verwijten kreeg over de problemen, die we hem hadden bezorgd. Op dat moment was hij net beedigd tot lid van de Tweede Kamer. Mijn vriendin liet zich niet intimideren maar maakte hem gaandeweg duidelijk dat we over veel informatie beschikten. De toon van het gesprek draaide 180%. Evan Rozenblad eindigde het gesprek terwijl hij zich uitputte in exkuses aan mijn vriendin (zoals ik haar al had voorspeld gezien de 'likken naar boven en trappen naar onderen' mentaliteit die ik bij E.R. veronderstelde).

Met vriendelijke groeten,
Janneke de Vries.

De staatssecretaris en ik zijn het roerend eens dat we robuuste en vertrouwde publieke zenders nodig hebben, die professioneel en doordacht worden aangestuurd en daarmee in een mix van drie zenders (van mij mogen het er zelfs maar twee worden, maar dit terzijde) in staat zijn om voldoende massa naar deze publieke kijkruimte te trekken. Kwaliteit van informatie, opinie, cultuur en amusement, gaat daarbij voorop.
Daarom is het volkomen onbegrijpelijk dat dezelfde staatssecretaris vervolgens een plan in elkaar zet, waarin ze in feite kiest voor een premie op profilering van de afzonderlijke omroepverenigingen en samenwerking in verleden ent toekomst feitelijk bestraft. Dat begrijpt niemand, behalve de regering, de coalitiepartijen in de Tweede Kamer en de omroepvoorzitters die – zoals we allemaal hebben mogen constateren opvallend stil zijn gebleven de afgelopen weken. Dat voorstel vloeit niet voort uit de gigantische problemen die we in medialand moeten zien te overwinnen, dat voorstel ontleent zijn inspiratie aan het museum van politieke compromissen, waar in het verleden misschien wel mooie dingen uit voort zijn gekomen, maar die nu in deze tijd en gezien de enorme krachten die het bestel bedreigen kortzichtig, behoudzuchtig en ontoereikend zijn. Het is wedden op het verkeerde paard.
Met deze voorstellen probeert de staatssecretaris de toekomst tegemoet te treden met oplossingen uit het verleden, terwijl het wankelen van het bestel nu juist bewijst dat die recepten niet meer werken. Het is niet voor niks dat Rinnooy Kan zich tegen deze voorstellen heeft gekeerd; hij ziet dat de verkeerde krachten nu de wind volop in de zeilen krijgen.