Niet te missen, de stadhuislezing op 7 december

Jos van der Lans, Eerste Kamerlid voor Groen Links, zal op donderdag 7 december de vierde stadhuislezing geven. Van der Lans deinst niet terug voor onorthodoxe uitspraken, zoals over de kloof tussen bestuurders en burgers: ‘hoe kleiner de kloof, hoe groter het ongenoegen’. Volgens de senator is in Nederland dringend behoefte aan publieke leiders.

Marijke Vos over ‘offensief besturen’
De thematiek die Van der Lans aansnijdt is dezelfde als waarop het veranderingsprogramma ‘Beter presteren voor Amsterdam’ is gebaseerd. Bestuurders en ambtenaren moeten de deur uit, naar de problemen toe, erop af. In vervolg op de lezing van Van der Lans, zal wethouder Marijke Vos vertellen hoe zij ‘offensief bestuurt’ en wat dat betekent voor de medewerkers. Welke verwachtingen heeft zij van ons?

Datum: donderdag 7 december
Tijdstip: 14.45 uur - 17.00 uur
Locatie: Stadhuis, Boekmanzaal
Aanmelden: stadhuislezingen@bda.amste rdam.nl

Er op af. Zo schetste spreker Jos van der Lans de hulpverleningsopvatting die steeds meer opgeld doet de laatste jaren. Persoonlijk contact in de hulpverlening, kweken van een vertrouwensband moet voorkomen dat mensen die bang zijn om hulp te accepteren, maar met wie wel degelijk van alles aan de hand is, tussen wal en schip raken.
Het is een logische tegenreactie op de hulpverleningscultuur van ‘afzijdigheid’, die in de tachtiger jaren onstond uit angst voor bevoogding en angst voor ‘aanbodgerichtheid’ van de hulpverlener. “Wij leven in een cultuur waarin wij ons niet meer met elkaar bemoeien en aan de andere kant bang zijn om hulp te vragen”. Klik hier voor de rest van zijn presentatie.

Smeerolie
Aan de hand van een casus met 5 handelingsscenario’s konden consulenten zichzelf ‘scoren’: hoe ver ga ik in outreachend werken? Het scenario waarin de consulent aanbelt bij de klant, als de consulent toch daar in de buurt is, riep de meeste weerstand op. Vaak met het argument van privacyschending en ‘de klant vraagt er toch niet om dat jij hem komt vertellen wat er niet goed gaat’. Van der Lans voerde echter aan dat je huisbezoeken ook kan opvatten als een teken van interesse, van belangstelling. De smeerolie om situaties waarbij iemand is vastgelopen, weer in beweging te krijgen.

Durven uitproberen
Outreachend werken vraagt volgens Van der Lans om risico’s durven nemen en meer ruimte voor inituitie, durven uitproberen. Staat dat haaks op meer declarabele uren moeten maken? Outreachend werken vraagt tempo en doorpakken, om erger te voorkomen. Preventief werken past bij de visie van MEE. Of dat gaat ‘schuren’ met de beschikbare tijd is ook een kwestie van uitproberen.

Krentebollen
Aan het eind van de discussie in Amsterdam schetste consulent Paul Houweling ons een knap staaltje van outreachend én buurtgericht werken. Hij trof een oudere, verstandelijk gehandicapte mijnheer aan in een vervuild huis met misschien wel honderd beschimmelde krentebollen. Na drie keer langskomen had Paul hem eindelijk zover dat hij meeging een kopje koffie drinken in het dienstencentrum even verderop. Hij kwam weer onder de mensen. Dat was het begin van een meer menswaardiger leven. En daar doen we het toch voor?

De circa 50 deelnemers aan de visiebijeenkomsten in Amsterdam en Zaandam waardeerden de bijeenkomsten met een 7,7.

De eerste onduidelijkheid betreft de Europese context. Er worden door de regering in feite twee verhalen over deze wet verteld. Het eerste is een Europees verhaal: dat gaat over de onvermijdelijke ontwikkeling van een Noordwest-Europese markt, waar de Nederlandse markt in op zal gaan. Op de volgende pagina wordt echter een specifiek Nederlands verhaal verteld: dan gaat het niet meer over een gelijk level playing field of al die andere argumenten die altijd bij het creëren van Europese markten horen, maar dan gaat het ineens over het feit dat de voorgestelde splitsing niet een Europese maar een op zichzelf staande Nederlandse aangelegenheid is die op basis van onze eigen afwegingen gemaakt moet worden.
Dan lijkt die Europese markt waar we naar toe moeten ineens vergeten en is splitsing goed voor de Nederlandse afnemers. Punt. Mijn fractie heeft dat vanaf het begin van de behandeling in deze Kamer een vreemde redenering gevonden. Er komt een Noordwest-Europese markt, maar Nederland gaat nu even zijn eigen gang. Die twee constateringen heb ik nooit bij elkaar kunnen krijgen en ik moet zeggen dat de regering mijn fractie ook na herhaald vragen op dit punt heeft kunnen overtuigen. Wij stappen ineens op redeneringen over waar we bij andere markten niet eens aan zouden beginnen. .
Het heeft toch iets vreemd dat wij meewerken aan een situatie dat een West-Europees geïntegreerd bedrijf (met al zijn kapitaalvoordelen uit het netwerk en zijn kruissubsidiemogelijkheden) dadelijk de afgesplitste commerciële delen van de NUON of Essent kan opkopen. Wat wij hier voor die bedrijven onmogelijk maken mogen anderen wel. Dan zou er op zijn minst in Europa, als daar op termijn algehele splitsing wordt nagestreefd, sprake moeten zijn van een soort beschermingsconstructie, die het geïntegreerde bedrijven verbiedt om gesplitste bedrijven op te kopen. Maar zo’n constructie is er niet, de vraag is ook of die er komt. Sterker, het is volkomen onduidelijk hoe het toezicht nu hierop nog geregeld is. Is dat de Nederlandse toezichthouder? En wat is in dit verband aanmerkelijke marktmacht? .
Met andere woorden: het Nederlandse splitsingsbesluit en de Noordwest-Europese markt horen wel degelijk in een verhaal thuis, maar dat verhaal is nog lang niet af. En dan kan je je toch reële vragen stellen of nu splitsen dan wel zo’n verstandige optie is. Daarvoor moet veel meer Europese duidelijkheid komen. .

Openheid over Irak

Over twee weken zal het kabinet-Balkenende de verkiezingen ingaan zonder zich ooit te hebben verantwoord voor haar besluit de oorlog tegen Irak te steunen. Een ingrijpend en om veel redenen omstreden besluit, waar 89 procent van de Nederlanders tegen was. Ondanks een waslijst aan prangende vragen en zelfs concrete aanwijzingen voor misleiding door de premier en verscheidene ministers, weigert het kabinet hardnekkig verantwoording af te leggen. In de Tweede Kamer hebben CDA, VVD en LPF de eis van de oppositiepartijen tot waarheidsvinding keer op keer geblokkeerd. Ook non- gouvernementele en kerkelijke organisaties die bij het kabinet op opening van zaken aandrongen kregen nul op het rekest.
Het directe gevolg is dat de Nederlandse burger straks moet gaan stemmen op politici van wie hij niet weet of zij wel capabel zijn om belangrijke besluiten te nemen over thema's als veiligheid, terreur en buitenlandse politiek. Bovendien bestaat de kans dat de geschiedenis zich herhaalt: wat staat ons te wachten als een 'coalition of the willing' Iran of Noord- Korea zou aanvallen? Wacht ons dan opnieuw een schimmige besluitvorming op grond van 'overtuigende geheime documenten' waarvoor geen verantwoording wordt afgelegd? Moeten we nogmaals leven met de sterke indruk door onze eigen regering te zijn misleid? Worden harde aanwijzingen daarvoor (in het geval van Irak aangedragen door onder andere NRC Handelsblad en het tv-programma Zembla) opnieuw ondergeschikt gemaakt aan persoonlijke en partijpolitieke belangen? Is dat de vorm van democratie waarin we willen leven?

'Fatsoen moet je doen' was het motto van het demissionaire kabinet Balkenende-I dat zich geroepen voelde de Nederlandse burger medeverantwoordelijk te maken voor een rampzalig avontuur, dat de wereld aantoonbaar onveiliger heeft gemaakt. Het kabinet koos ervoor de wil van de VN, de harde bevindingen van de VN-wapeninspecteurs en de mening van de Nederlandse bevolking te negeren. Het zegt dat te hebben gedaan op grond van een 'eigenstandige afweging', maar wat die afweging behelst mogen we niet weten. Waarom niet? En waarom worden de 'overtuigende geheime documenten' die daarbij kennelijk een belangrijke rol speelden zo angstvallig geheim gehouden?
De indruk is onontkoombaar dat onze bewindslieden zich hebben laten misleiden door hun Amerikaanse en Britse collega's, en op hun beurt de Nederlandse volksvertegenwoordiging en burgers hebben misleid. Alleen al de schijn van zulke onvolkomenheden zou in een democratie reden voor een parlementair onderzoek moeten zijn. Met de verkiezingen voor de deur willen wij dat de regering zich nu verantwoordt, nog tijdens haar mandaat. Pas dan kan de burger bepalen op wie hij zijn stem uitbrengt.
Wat gaan wij doen? Donderdagavond 9 november starten wij, een groep verontruste burgers van diverse politieke signatuur, de actie 'Openheid over Irak'. Op onze website www.OpenheidOverIrak.nu zullen wij tussen donderdagavond en zondag vier open brieven publiceren, waarin wij de direct betrokkenen oproepen publiekelijk verantwoording af te leggen. Door middel van een mail-actie zullen wij proberen de Nederlandse burger op ons initiatief te attenderen, en hem oproepen onze eis te steunen door de website te ondertekenen. Door druk op politiek en pers uit te oefenen zullen wij daarnaast proberen dit punt op de verkiezingsagenda te plaatsen, waarvan het tot dusver is geweerd.

U hoort donderdagavond opnieuw van ons.

Met dank voor uw aandacht,

Namens 'Openheid over Irak'

Allard de Rooi en Hein van Meeteren
Initiatiefnemers

Ik ben redacteur van P&M geweest van nr. 7, dat in april 1979 verscheen, tot nummer 24, dat in het najaar van 1983 van de perzen rolde. En ik heb daar louter goede herinneringen aan.
Althans tot gisteravond, toen ik nog eens door de zeventien nummers bladerde die mede onder mijn redacteurschap wereldkundig zijn gemaakt en die ik als aandenken aan deze mooie tijd op de bovenste, verder onbereikbare, plank van mijn boekenkast bewaar.
Het was een schokkende ervaring. Wat ik had moeten doen, was natuurlijk eindelijk die artikelen lezen waar ik toen al nooit doorheen kon komen, maar waar ik bij redactievergaderingen niets van liet merken, zodat ik vandaag – een kwart eeuw later - alsnog stevig had kunnen uithalen naar het volkomen ondoorgrondelijke proza van de Holzkampianen of het pseudo-academisch arbeiderisme van de Themagroep Noord-Nederland dan wel het anarchistische subjectivisme dat vanuit Utrecht op papier werd gesteld.
Maar dat deed ik niet.
Zoals je in oude fotoalbums onbewust op zoek gaat naar foto’s waar je zelf op staat, zo begon ik met het lezen van mijn eigen bijdragen.
Mijn hemel!
.......
Lees hier verder. Of hier: http://penm.ou.nl/feestverslag.htm