JOS VAN DER LANS - WEBLOG / TWITTER

Tijdens mijn politieke carrière als Eerste Kamerlid (1999-2007) was ik een van de eerste politici die in 2004 een eigen - tamelijk primitief - weblog begon. Eerst vooral vanwege mijn politieke activiteiten/meningen, maar in de loop der tijd steeds meer over mijn publicaties en publieke optredens als journalist en publicist. Zo werd het weblog een etalage voor iedereen die op hoogte wilde blijven van mijn gepubliceerde artikelen en columns, van gebeurtenissen waar ik bij ben geweest, van observaties die ik doe, van meningen die in mij opwellen, of van andere persoonlijke wetenswaardigheden.

Het is geen dagboek, maar wel een soort maandboek geworden, waar ik zelf regelmatig in terug blader om nog even na te gaan hoe het ook al weer zat.

Reacties worden op prijs gesteld. Stuur een email naar: info©josvdlans.nl

weblog - juni 2023
Leuk artikel over Leeshuis bij Tolhuistuin (klik op afbeelding)
Mooie bespreking biografie van Ben Sajet in Het Parool


Klik hier voor een pdf van de bespreking.

Column Huurpeil, nr. 2 / 2023


Verkeerd verleden

Het is helaas niet mogelijk om in de volkshuisvesting de klok terug te draaien. Maar om een scherp vizier op de toekomst te houden is de oefening-wat-zouden-we-nooit-meer-zo-doen helemaal niet zo’n nutteloze bezigheid. Wellicht zijn we daardoor in staat om voor de toekomst beter doordachte keuzen te maken.

Als je er aan begint word je er overigens wel snel moedeloos van. Want er is veel wat maar beter niet had kunnen gebeuren. Daarbij denk ik niet meteen aan de verzelfstandiging van de woningcorporaties, daar is nog steeds het nodige voor te zeggen. Maar wat nooit had moeten gebeuren is dat de zeggenschap van bewoners/huurders uit het hart van de corporaties werd verdreven en daarbuiten in aparte huurdersorganisaties werd neergezet en per saldo gemarginaliseerd. Het is zeer de vraag of de vastgoedavonturen waarmee een aantal corporaties een hele sector richting afgrond hebben geduwd, plaats hadden gevonden als de democratische en publieke controle op orde was gebleven. Een aantal bestuurders was weliswaar dwarsliggers kwijt maar raakte vervolgens totaal van God los. De sector kreunt tot op de dag van vandaag onder de gevolgen.

We hadden na een eeuw van succes nooit het ministerie van Volkshuisvesting moeten afschaffen, dat had ons vast een hulpeloze inhaaloperatie en misschien wel een wooncrisis bespaard. We hadden de Vogelaaraanpak gewoon moeten uitdienen, zodat we voor dezelfde problemen nu niet opnieuw de wijkaanpak moeten uitvinden. We hadden nooit sociale huurwoningen moeten verkopen in gestapelde huurcomplexen met hybride VvE’en, omdat we daarvan in de toekomst de rekening gepresenteerd krijgen. En we hadden corporaties nooit groot, groter, grootst moeten laten worden. We hadden de onweerstaanbare argumenten over schaalvoordelen, efficiency, kasstromen, leencapaciteit en solvabiliteit nooit voor zoete koek moeten aannemen.

Onlangs was ik in Tilburg te gast bij Tiwos, een Tilburgse corporatie met een overzichtelijk bezit van zo’n 8000 woningen, dat er picobello bij ligt. De volkshuisvestingsstormen en modieuze bedrijfsplannen zijn aan dit voormalige gemeentelijk woningbedrijf voorbij gegaan. Ze hebben er gewoon niet aan meegedaan. Ze hebben niet met grondposities gespeculeerd in de hoop ooit spekkoper te zijn, maar die uiteindelijk met een miljoenverlies moesten worden afgeboekt. Ze zijn niet in vreemde vastgoedavonturen gestapt, die hun vermogen ver te boven gingen. Ze hebben steady gebouwd en verstandig geherstructureerd.

Tiwos vormt een zeer gewaardeerde kracht in de Tilburgse samenleving, waarmee iedereen, van gemeente tot zorgorganisaties, van collegacorporaties tot lokale projectontwikkelaars, graag samenwerkt. De rapportcijfers bij visitaties zijn ongeëvenaard hoog; bewoners zijn extreem tevreden. De enorme verduurzamingsoperatie voltrekt zich zonder huurverhogingen. In de organisatie weet iedereen wat de corporatie bezielt. Medewerkers zijn er trots op dat ze aan de stad mogen bouwen en dat de stad voor iedereen toegankelijk blijft. Mijn liefje, wat wil je nog meer?

Ja, meer van zulke corporaties. Corporaties die een gezicht hebben in wijken, die lokaal verankerd zijn, constructief benaderbaar voor bewoners en andere organisaties die met hen verantwoordelijkheid dragen voor het leven in de stad. Corporaties met een ongeschonden volkshuisvestelijke ziel, die weten waar ze vandaan komen en daardoor weten waar ze naar toe willen. Corporaties zoals ze bedoeld zijn.

Ze zijn er! Tiwos is zeker niet de enige. Er zijn er vermoedelijk ook meer dan we denken. Ze opereren vaak buiten de Randstad of in middelgrote gemeenten. Het zou geen kwaad kunnen om eens te onderzoeken waar het nu aan ligt dat de ene corporatie wel de open volkshuisvestingsspirit heeft en de andere als gesloten bedrijfsbastion te boek staat. Hoewel… eigenlijk weten we dat best. Ergens boven de 10.000 woningen wint beheersing het van bezieling, winnen procedures het van de bedoeling en tikken de salarissen van de niet al te lang blijvende bestuurders tegen de bovengrens van de WNT, als ze er al niet stiekem overheen gaan. Typisch zo’n erfenis die eigenlijk iedereen wel weet, maar niemand meer ter discussie stelt. Dat is misschien wel het grootste probleem van een verkeerd verleden: het heeft zich verpakt als de gewoonste zaak van de wereld.

Deze column verscheen deze maand in Huurpeil, nr. 2, 2023. Huurpeil is het kwartaalmagazine van de Woonbond.
Biografie van Ben Sajet - de eerste van een nieuwe CANON-reeks

CANON BIOGRAFIE REEKS

BEN SAJET (1887-1986)
Een leven lang sociale geneeskunde


In deze 80 pagina’s tellende, fraai geïllustreerde biografie (de eerste in een nieuwe reeks van de Canon sociaal werk) beschrijft Jos van der Lans het leven van de joodse arts en sociaaldemocratisch Amsterdams gemeenteraadslid Ben Sajet als een onwaarschijnlijke reis. Als gemeenteraadslid namens de SDAP strijdt hij 39 jaar voor de verbetering en modernisering van zorgvoorzieningen. Zijn motto: iedereen heeft recht op de beste zorg.
In de hoofdstad voert hij in de jaren vijftig een eenzame strijd om een nieuw academisch ziekenhuis niet in de stad, maar daarbuiten te realiseren, zodat alles wat de geneeskunde te bieden heeft op een plek bijeen kan komen. Het gemeentebestuur vindt hem drammerig en lastig, maar uiteindelijk krijgt hij het gelijk aan zijn kant en verrijst het academisch ziekenhuis in Amsterdam Zuidoost in het grootste gebouw van Nederland.

Ben Sajet is een iconisch boegbeeld van de sociale geneeskunde. Zijn niet-aflatende inzet kan blijvend inspiratie bieden aan zorgverleners die verder willen kijken dan hun individuele patiënten en cliënten en op zoek gaan naar preventieve mogelijkheden en maatschappelijke oorzaken. In een tijd van groeiende ongelijkheid en haperende zorgvoorzieningen blijven zijn ideeën over sociale geneeskunde uiterst actueel.

Bestel deze biografie hier.



Kies een periode: mei 2024
april 2024
maart 2024
februari 2024
januari 2024
december 2023
november 2023
oktober 2023
september 2023
augustus 2023
juli 2023
juni 2023
mei 2023
april 2023
maart 2023
februari 2023
januari 2023
december 2022
november 2022
oktober 2022
september 2022
augustus 2022
juli 2022
juni 2022
mei 2022
april 2022
maart 2022
februari 2022
januari 2022
december 2021
november 2021
oktober 2021
september 2021
augustus 2021
juli 2021
juni 2021
mei 2021
april 2021
maart 2021
februari 2021
januari 2021
december 2020
november 2020
oktober 2020
september 2020
augustus 2020
juli 2020
juni 2020
mei 2020
april 2020
maart 2020
februari 2020
januari 2020
december 2019
november 2019
oktober 2019
september 2019
augustus 2019
juli 2019
juni 2019
mei 2019
april 2019
maart 2019
februari 2019
januari 2019
december 2018
november 2018
oktober 2018
september 2018
augustus 2018
juli 2018
juni 2018
mei 2018
april 2018
maart 2018
februari 2018
januari 2018
december 2017
november 2017
oktober 2017
september 2017
augustus 2017
juli 2017
juni 2017
mei 2017
april 2017
maart 2017
februari 2017
januari 2017
december 2016
november 2016
oktober 2016
september 2016
augustus 2016
juli 2016
juni 2016
mei 2016
april 2016
maart 2016
februari 2016
januari 2016
december 2015
november 2015
oktober 2015
september 2015
augustus 2015
juli 2015
juni 2015
mei 2015
april 2015
maart 2015
februari 2015
januari 2015
december 2014
november 2014
oktober 2014
september 2014
augustus 2014
juli 2014
juni 2014
mei 2014
april 2014
maart 2014
februari 2014
januari 2014
december 2013
november 2013
oktober 2013
september 2013
augustus 2013
juli 2013
juni 2013
mei 2013
april 2013
maart 2013
februari 2013
januari 2013
december 2012
november 2012
oktober 2012
september 2012
augustus 2012
juli 2012
juni 2012
mei 2012
april 2012
maart 2012
februari 2012
januari 2012
december 2011
november 2011
oktober 2011
september 2011
augustus 2011
juli 2011
juni 2011
mei 2011
april 2011
maart 2011
februari 2011
januari 2011
december 2010
november 2010
oktober 2010
september 2010
augustus 2010
juli 2010
juni 2010
mei 2010
april 2010
maart 2010
februari 2010
januari 2010
december 2009
november 2009
oktober 2009
september 2009
augustus 2009
juli 2009
juni 2009
mei 2009
april 2009
maart 2009
februari 2009
januari 2009
december 2008
november 2008
oktober 2008
september 2008
augustus 2008
juli 2008
juni 2008
mei 2008
april 2008
maart 2008
februari 2008
januari 2008
december 2007
november 2007
oktober 2007
september 2007
augustus 2007
juli 2007
juni 2007
mei 2007
april 2007
maart 2007
februari 2007
januari 2007
december 2006
november 2006
oktober 2006
september 2006
augustus 2006
juli 2006
juni 2006
mei 2006
april 2006
maart 2006
februari 2006
januari 2006
december 2005
november 2005
oktober 2005
september 2005
augustus 2005
juli 2005
juni 2005
mei 2005
april 2005
maart 2005
februari 2005
januari 2005
december 2004
november 2004
oktober 2004
september 2004
augustus 2004